Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Papierowy Księżyc. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Papierowy Księżyc. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 6 kwietnia 2015

niedziela, 22 września 2013

Drugi grób po lewej - Jones Darynda




Tytuł: Drugi grób po lewej
Autor: Jones Darynda
Wydawca: Papierowy Księżyc
Ilość stron: 388
Ocena: 3/6




Są autorzy, których warsztat zmienia się w miarę pisania oraz tacy, którzy stoją w miejscu. Są powieści, które od początku do końca nie zachęcają do lektury i te, które z czasem potrafią wciągnąć. Są też bohaterowie, w których czytelnik się zakochuje oraz postacie, z którymi wolałby nie mieć nigdy do czynienia. Kiedy postanowiłam zrecenzować drugi tom przygód Charley Davidson, miałam ogromną nadzieję na konkretne zmiany, które sprawią, że interesujący pomysł autorki rozwinie skrzydła i w końcu się wzniesie. Niestety, „Drugi grób po lewej” nie odbił się nawet od ziemi, podobnie jak miało to miejsce w przypadku poprzedniego tomu – lot należało odwołać i przesiąść się do zwykłego autobusu, który nieubłaganie trzęsie na nierównej nawierzchni drogi.

Od wydarzeń opisanych w „Pierwszym grobie po prawej” minęło góra dziesięć dni, zaś Chrley Davidson kolejny raz ma pełne ręce roboty. Brutalnie wyciągnięta z łóżka o nieprzyzwoicie wczesnej porze przez zdesperowaną Cookie, ubrana jak ostatni clown za sprawą tej samej osoby, pani detektyw właśnie staje twarzą w twarz ze swoim nowym zleceniem. Przyjaciółka Cookie ma kłopoty, jednak zanim ktokolwiek jest w stanie dowiedzieć się, o co chodzi, kobieta znika bez śladu. Załamany mąż nie dba o pieniądze, wynajmuje Charley, by ta odnalazła Mimi. Niestety, sprawa nie jest tak prosta, jak mogłoby się wydawać. Komuś najwyraźniej bardzo zależy na tym, by kobieta się nie odnalazła, a dwójka podejrzanych typków, podających się za agentów FBI, nachodzi naszą kostuchę w biurze. To nie koniec problemów, gdyż Reyes Farrow – grzesznie przystojny syn Szatana – zapadł się pod ziemię, a kiedy łaskawie pojawia się w swojej niematerialnej postaci, jest w strasznym stanie. Demony zdołały go dorwać i teraz mają w swoich rękach klucz do piekła, jak również wabik na Charley, przez którą mogą dostać się do nieba. A przecież to dopiero początek trudności, z jakimi musi zmierzyć się bohaterka.

Nie ulega wątpliwości, iż „Drugi grób po lewej” jest w 100% i pod każdym względem kontynuacją „Pierwszego grobu po prawej”, jako że w przypadku obu tych książek można wyliczać te same wady, jak również podać te same zalety. I tak oto, kolejny raz mamy do czynienia z powieścią wypełnioną kiepskim humorem, który tak naprawdę zupełnie nie bawi, a nawet można pokusić się o stwierdzenie, iż główna bohaterka wypada przez niego żałośnie. Jej „zabawne”, czy też „kąśliwe” komentarze w przerażającej większości są raczej słabe, zaś narracja, która z całą pewnością miała być prowadzona z polotem, pazurem i sporą dawką humoru, okazuje się kompletną klapą i jest wręcz żenująca. Również sytuacje, które powinny bawić, odnoszą w moim przypadku odwrotny skutek i naprawdę miałam ochotę walić głową w mur. Błagam, zostańmy przy stereotypach, kiedy to facet myśli kroczem. Bezustanna chcica głównej bohaterki w pewnym momencie naprawdę zaczyna irytować.

Czego by jednak nie mówić, najbardziej rażący jest niestety brak sensu przy okazji niektórych sytuacji. Ot, na przykład: stary „znajomy” Charley w czasach szkolnych zeznał na policji, że nie chciał jej zabić, a jedynie OKALECZYĆ SUV-em, po czym bez problemu zostaje policjantem. Inna sytuacja z samego początku książki: W KAWIARNI mąż zaginionej kobiety pyta Charley o jej zawodowy profesjonalizm, podczas gdy nasza „poważna pani detektyw” ma na nogach kapcie w kształcie króliczków. Wybaczcie, ale jak zdesperowany musi być mężczyzna, by prosić o pomoc kogoś takiego? Zresztą, nie mniej wstrząśnięta byłam pojawieniem się agentów FBI, nawet jeśli byli oszustami, którzy zajmują się sprawą zaginięcia JEDNEJ kobiety. Leżę, wyję i błagam o litość! Federalni i byle zaginięcie? Naprawdę?

Nie skupiajmy się jednak wyłącznie na minusach. Niezaprzeczalnym plusem książki jest interesująca fabuła: zarówno pod względem całej serii, jak i tego jednego tomu, chociaż opiera się ona niewątpliwie na tych samych zasadach, co poprzednia część. Sprawa zaginięcia przyjaciółki Cookie, chociaż niespecjalnie skomplikowana, na pewno potrafi zapewnić rozrywkę, zaś problemy boskiego syna Szatana i „najazdu” na niebo powoli nabierają coraz wyraźniejszych kształtów. Cóż, przyznam się bez bicia, że mieszanie religii do powieści tego typu jest ryzykowne i osobiście nie jestem zwolenniczką tego motywu u Charley Davidson, jednak nadal uważam, iż jest on interesujący. Także wszelkie drobne problemy, z którymi musi poradzić sobie Charley, jak chociażby duch w bagażniku samochodu Cookie, czy bandzior na przepustce, stanowią ciekawy dodatek, o którym czyta się z przyjemnością. Jeśli więc warto sięgnąć po tę powieść to właśnie dla fabuły, która musi się spodobać.

W ogólnym rozrachunku, nie mam pojęcia, co myśleć o książkach Daryndy Jones. Z jednej strony postać głównej bohaterki jest irytująca i sama nie wiem, jak z nią wytrzymałam, jednakże wszystkie inne postaci mają w sobie coś, co przyciąga czytelnika. Z drugiej, ciekawa fabuła rozbija się o bezmyślność i słaby humor. Przyznaję, to nie lada wyzwanie dla recenzenta.

Ostatecznie jednak, „Drugi grób po lewej” zdecydowanie powinny przeczytać osoby, którym podobał się poprzedni tom, zaś ci, którym nie przypadł on do gustu raczej nie zapałają miłością do tej części. Jeśli potraficie przymknąć oko na liczne niedociągnięcia, bądź stawiacie na pierwszym miejscu fabułę, zaś cała reszta nie jest już tak istotna, to zachęcam do podjęcia ryzyka.




Recenzja pisana dla portalu:

niedziela, 25 sierpnia 2013

Cień i Kość - Leigh Bardugo




Tytuł: Cień i Kość
Autor: Leigh Bardugo
Seria: Trylogia Grisza
Wydawca: Papierowy Księżyc
Ilość stron: 380
Ocena: -5/6



Przeciwieństwa się przyciągają? Nie tym razem! W świecie stworzonym przez Leigh Bardugo podobne wzywa podobne, zaś magia nie opiera się na stwarzaniu, ale przywołaniu, umiejętnym korzystaniu z tego, co już znajduje się w przyrodzie. Jak więc możliwe, że światło dąży do bliskości mroku? Jak widać, wyszukane kłamstwa, przekonująca gra aktorska i jednostronne uczucia potrafią doprowadzić do zguby każdego. Im wyżej człowiek pnie się w hierarchii społecznej, tym mniej ludzki się staje, tym bliższe są mu intrygi, tym bardziej zgubne okazują się jego ambicje. I gdzie tu miejsce na miłość?

Alina Starkov i Malien Orecev to sieroty wychowane w majątku księcia Keramsova, dwójka nierozłącznych łobuzów, wiernych przyjaciół. Mimo upływających lat, nadal trzymają się razem i podejmują służbę wojskową – ona jako kartograf, on jako tropiciel. Ich zadaniem jest przeprawa przez Niemorze – mroczną Fałdę Cienia, pełną niebezpiecznych wilkrów, która niczym otwarta rana dzieli Ravkę na dwie części. Misja okazuje się jednak katastrofą. Skif, na którym płyną, zostaje zaatakowany przez przerażające potwory z Fałdy, zaś Mal ratując życie Alinie, naraża swoje własne. Groźba śmierci i troska o przyjaciela sprawiają, że dziewczyna budzi w sobie dotąd skrywaną głęboko wyjątkową magię, która ratuje skórę tym, którzy do tej pory zdołali przeżyć atak. Niestety, Alina nie ma co liczyć na wdzięczność ze strony swoich przełożonych i kolegów, którzy oddają ją w ręce Darklinga – człowieka o niewyobrażalnej mocy, którego władza ustępuje wyłącznie tej sprawowanej przez króla. Choć dziewczyna wypiera się swojej domniemanej mocy, zostaje przyjęta w poczet Griszów, a jej życie zmienia się diametralnie. Nigdy już nie będzie taka sama.

„Cień i Kość” to pierwszy tom trylogii Grisza, która przenosi czytelnika do magicznego świata przesiąkniętego klimatem dawnej Rosji. Imiona, nazwiska, pojawiające się w historii nazwy miast, czy niektóre pojęcia – wszystko to jednoznacznie kojarzy się czytelnikowi z tym ogromnym i jakże charakterystycznym państwem. Na pewno ma to również trochę wspólnego z wyborami dokonywanymi przez tłumaczkę, jednakże wszelkie ewentualne wątpliwości rozwiewa sposób, w jaki bohaterowie zwracają się do rodziny królewskiej: „carze mój”, „caryco ma”. Tak więc, powieść otacza ta wyjątkowa, hipnotyzująca, rosyjska atmosfera, której nie znajdziemy nigdzie indziej. To ogromny plus książki, która staje się jeszcze ciekawsza, jeszcze bardziej magiczna i wyjątkowa.

Kolejną niewątpliwą zaletą powieści jest główna bohaterka, która nie należy do grona irytujących doskonałości – pięknych, inteligentnych, utalentowanych. Dopiero w chwili, kiedy poznajemy Alinę bliżej, jej ciało zmienia się i nabiera kształtów, magia staje się jej posłuszna. Jej życie uczuciowe również pozwala czytelnikowi odetchnąć z ulgą, gdyż nie mamy do czynienia z pogromczynią męskich serc, w której zakocha się każdy napotkany samiec. To uczucia Aliny stoją pod znakiem zapytania, to jej ciało okazuje się zdrajcą. Mało tego, Mal to mężczyzna z krwi i kości, doświadczony, uganiający się za kobietami i wykorzystujący swój nieodparty urok osobisty. Co się zaś tyczy Darklinga… Nie, o nim musicie poczytać sami, jako że nie sposób analizować tej postaci, nie zdradzając jego sekretów. Zapewniam jednak, że naprawdę warto sięgnąć po „Cień i Kość” by móc go poznać bliżej.

Powieść Leigh Bardugo to jednak nie tylko fascynująca fabuła, wspaniały świat, czy interesujący bohaterowie. „Cień i Kość” porusza bardzo ciekawe tematy, jak na przykład: niebezpieczeństwo płynące z wiary. Główna bohaterka przekonuje się o tym nie tylko słuchając wywodów Apparata, który informuje dziewczynę o uwielbieniu, jakim darzy ją lud Ravki i możliwych tego konsekwencjach, ale również na własnej skórze doświadcza zgubnego wpływu bezgranicznego zaufania względem ludzi – nie łatwo zawierzyć prawdzie, kiedy przez cały czas podążało się za pięknymi kłamstwami.

Najistotniejszy, gdyż dotyczący mnie osobiście, motyw wypływa w chwili, kiedy Alina pozwala uwolnić się swojej mocy. Wszystko ulega zmianie, brnie nieubłaganie do przodu, nasze otocznie ewoluuje, ludzie nie są już tacy, jakimi byli dawniej, a jednak pośrodku tego ciągłego ruchu znajduje się osoba, która stoi w miejscu, gdyż nie jest w stanie wypuścić z rąk swoich ideałów, marzeń, uczuć. Ona jedna się nie zmienia, nie podąża do przodu zapatrzona w pewien punkt w przeszłości, który stanowi cały jej świat. Właśnie ten problem czyni „Cień i Kość” powieścią unikatową.

Niestety, książka ma także jeden zasadniczy mankament, a mianowicie sposób, w jaki bohaterka radzi sobie w sytuacji bez wyjścia. O ile w przypadku Harry’ego Pottera zagadnienie miłości ma spory sens w walce z Voldemortem, o tyle w przypadku tej powieści miłosierdzie wydaje mi się trochę naciągane. No dobrze, nie oszukujmy się, „Cień i Kość” pasuje do miłosierdzia jak pięść do oka. Nie warto nawet wspominać, że tak naprawdę nie doszukamy się w treści jakiegoś sensownego i wyczerpującego wyjaśnienia zależności pomiędzy zniewoleniem mocy, a miłosierdziem. Że nie wspomnę o ostatecznym, całkowitym braku tego ostatniego zaledwie dwie strony później. Tego po prostu nie dało się zignorować.

Podsumowując, mimo niejasnego zakończenia, „Cień i Kość” to fantastyczna książka, która posiada swój niezastąpiony klimat, staje się tym gorętsza, im dalej posuwamy się w lekturze i może zawrócić w głowie każdemu. Nie trudno się domyślić, że serdecznie polecam ten tytuł każdemu – zarówno miłośnikowi fantastyki, jak i romansu. Osobiście na pewno sięgnę po kolejne części, jako że Darkling i Ivan niejednokrotnie sprawiali, iż miękły mi kolana i musiałam się „wysapać” zanim wróciłam w miarę spokojnie do czytania.


Recenzja pisana dla portalu Upadli.pl

poniedziałek, 17 grudnia 2012

Las Zębów i Rąk - Carrie Ryan




Tytuł: Las Zębów i Rąk
Autor: Carrie Ryan
Wydawca: Papierowy Księżyc
Ilość stron: 348
Ocena: 5/6





Czy pozostał jeszcze jakikolwiek wątek paranormalny, do którego współczesna literatura dla młodzieży nie sięgnęła? Autorzy prześcigają się w innowacyjnym ujęciu oklepanych tematów, które interesują młodych ludzi tak podatnych na wpływy. Potrafię zrozumieć zainteresowanie wampirami, wilkołakami, syrenami, ale zombie? Nigdy nie mogłam zrozumieć miłości, jaką młodzież darzy te paskudne istoty nieposiadające w sobie za grosz piękna, czy romantyzmu, przypominające nam o wszechobecnej śmierci, rozkładzie. Większość paranormalnych istot jesteśmy w stanie stosunkowo łatwo zabić, są inteligentne toteż przekazują swoje umiejętności tylko wybranym. W przypadku zombie mamy do czynienia z bezmyślnymi ożywionymi zwłokami, które mają tylko dwa cele – jeść i zarażać. Nie ma przed nimi ucieczki, a ich obecność wydaje się zaprzeczać istnieniu spokoju po śmierci, może nawet innemu życiu. Czy właśnie, dlatego ze wszystkich paranormalnych ras, jakimi karmi się kultura współczesna właśnie uwielbienie zombie wydaje mi się przerażające i niezrozumiałe?

A jednak coś skłoniło mnie do zainteresowania się Lasem Zębów i Rąk. Czy była to okładka, która nie pozwala o sobie zapomnieć? A może wizja całego świata zamkniętego w jednej osadzie podległej fanatyzmowi religijnemu przewodniczek duchowych? Cokolwiek to było, nie żałuję swojej ogromnej chęci przeczytania tej powieści, jako że nie zmieniła mojej niechęci do chodzących trupów, ale pokazała mi, że nawet te istoty mają swoje miejsce w literaturze i nie sposób ich zastąpić.

Wszystko zaczyna się w niewielkiej, samodzielnej osadzie pośród gęstego Lasu Zębów i Rąk, który stanowią nie tylko wiekowe drzewa, ale również Nieuświęceni – istoty martwe, a jednak „żywe” i niebezpieczne, które dzień po dniu, noc po nocy próbują dostać się do osady, zaspokoić swój głód ludzkiego mięsa. To tutaj, Mary – niespokojna dusza, której nie sposób poskromić – odcięta od zewnętrznego świata mocnym ogrodzeniem, wrzucona w sam środek życia, którego bieg został z góry ustalony, jest zmuszona radzić sobie najlepiej jak to możliwe pośród rzeczywistości pełnej jęków i strachu, pozbawionej marzeń i złudzeń, niewierzącej w istnienie świata poza siatką, w istnienie oceanu. Samym sercem społeczności, w jakiej przyszło żyć dziewczynie jest Siostrzeństwo – kobiety oddane służbie Bogu, które pełnią wszelkie istotne funkcje od zarządzania wioską poprzez ustalanie jej praw, wydawanie sądów po przewodnictwo duchowe. Kiedy matka Mary zostaje zainfekowana i staje się jedną z Nieuświęconych, życie dziewczyny przeżywa gwałtowny kryzys, wszystko zaczyna się sypać, zmieniać – Bóg przestaje dla niej istnieć, brat nie chce przyjąć nastolatki do siebie, zainteresowany nią przyjaciel z dzieciństwa, Harry, nie upomina się więcej o jej rękę, ukochany jest zaręczony z inną, zaś ona jest zmuszona zamieszkać z Siostrami mając przed sobą wizję zostania jedną z nich. Na pozór spokojne, chociaż ascetycznie przeżywane dni zmieniają się, gdy do Katedry zostaje przyniesiony trawiony gorączką, połamany Travis – chłopak, dla którego serce Mary zawsze biło szybciej.

Świat stworzony przez Carrie Ryan jest mroczny i niebezpieczny pod każdym względem. Ludzie żyją w cieniu Lasu Zębów i Rąk, znając wyłącznie swoją osadę, nie wierząc by istniało cokolwiek poza nią, by Las kiedykolwiek się kończył. Są niczym zwierzęta, otoczeni ze wszystkich stron ogrodzeniem, za którym bez przerwy czai się śmierć. Nie wyobrażam sobie, by jakiekolwiek inne stworzenia poza Nieuświęconymi mogły oddać nastrój grozy, jakim autorka wypełniła swoją powieść. Czytelnik może zapomnieć o tym, iż bohaterom niezmiennie towarzyszą jęki żywych trupów, że podczas podróży ścieżkami otoczonymi siatką makabryczny widok pokiereszowanych ciał cały czas rozciąga się po drugiej stronie, jednak autorka wytrwale przypomina o tym swojemu odbiorcy sprowadzając go na ziemię ilekroć ten podda się chwilowemu spokojowi. Co więcej, wszystko jest tak boleśnie różne od marzeń, jakie zaszczepiły w Mary opowieści o oceanie, o wolności, iż wszystko może się zdarzyć. Koniec książki może oznaczać zarówno spełnienie marzeń, jak i całkowite pozbawienie dziewczyny złudzeń.

Las Zębów i Rąk czytelnik poznaje z punktu widzenia głównej bohaterki poprzez narrację pierwszoosobową, która przybliża postać Mary, chociaż zmusza do polegania na jej osądach w kwestii charakterystyki innych bohaterów. To jednak ona jest najważniejszym elementem całej powieści, to za jej marzeniami podążamy, to jej historię śledzimy krok po kroku, widzimy jak się zmienia, popada w chwilowe szaleństwo. Prawdę powiedziawszy, główna bohaterka przez całą książkę jest niesamowicie irytująca, a czytając o dokonywanych przez nią wyborach ma się ochotę wrzeszczeć i złościć na cały świat. Czy jest to w takim razie słabą stroną książki? Nie. Zdecydowanie, nie. Wydaje mi się, że Mary robi wszystko na przekór mnie i moim poglądom, a to staje się powodem poirytowania. W chwili, gdy ja dałabym spokój, ona działa, kiedy ja chciałabym działać, ona nie robi nic. To jednak nie wszystko. Człowiek wydaje się nie doceniać tego, co posiada póki tego nie straci i do tych właśnie osób zaliczyć możemy główną bohaterkę.

Od samego początku Mary odznacza się wręcz niezdrową ciekawością, która udziela się czytelnikowi, może nawet stanowi element wspólny między postacią, a odbiorca. Podczas czytania Lasu Zębów i Rąk pytania nasuwają się same, jednak odpowiedzi nie nadchodzą, bądź są wyłącznie szczątkowe, zaś Mary, mimo całej swojej ciekawości, jest na początku bierna, nie dąży do rozwiązania zagadek za wszelką cenę. Beznadziejnie goni za marzeniami siedząc w miejscu, nie podejmując działania. Wydaje się, że to marzenia mają przyjść do niej, nie zaś ona sięgnąć po nie, chce je spełnić nie podejmując ryzyka. Co więcej, jej ślepa miłość do Travisa jest czystą głupotą, która czyni ją kaleką, niezdolną do patrzenia trzeźwo na świat. Wydaje się, że dziewczyna byłaby zdolna porzucić dla chłopaka wszystkie inne pragnienia. Mary zmienia się jednak po ataku na osadę. Właśnie wtedy, nastolatka jest skłonna narazić na szwank życie wszystkich towarzyszy byleby sięgnąć swoich marzeń, którymi chce zarazić innych. Nie zadowala się tym, co ma, ale szuka drogi do osiągnięcia niemożliwych celów. Dopiero, kiedy traci wszystko uświadamia sobie, jak głupia była, jak ślepa. Tyle, że jest już za późno.

Las Zębów i Rąk to na pewno książka napisana z pasją i zaangażowaniem, wywołująca emocje, zapadająca w pamięć. Jest nie tylko interesująca, ale również skłania do rozważań na temat treści, tajemnic, ale również naszego, realnego świata. Co poszło nie tak? Jak powstali Nieuświęceni? Czy da się przed nimi uciec? Czy można wyleczyć ziemię z tej zarazy? Podczas, gdy paranormalne istoty obecne w literaturze stają się coraz łagodniejsze i zatracają swoje pierwotne instynkty, Carrie Ryan prezentuje czytelnikowi powieść, w której niebezpieczeństwo jest jak najbardziej realne i niemal nie sposób przed nim uciec. Nic, więc dziwnego, że z całego serca polecam tę książkę każdemu miłośnikowi horroru, dramatu i nie koniecznie zombie.

czwartek, 6 grudnia 2012

Pierwszy grób po prawej - Darynda Jones




Tytuł: Pierwszy grób po prawej
Autor: Darynda Jones
Wydawca: Papierowy Księżyc
Ilość stron: 372
Ocena: 4/6





Jakie są pierwsze skojarzenia, które na dźwięk słowa „kostucha” nasuwają się na myśl przeciętnemu człowiekowi? Wątpliwe by miały cokolwiek wspólnego z seksownością, inteligencją i wrodzonym cwaniactwem, a jednak po przeczytaniu Pierwszego grobu po prawej sposób patrzenia na żniwiarzy może ulec diametralnej zmianie. Charley Davidson należy do nielicznego, gdyż jednoosobowego, grona istot szczycących się, oblepionym ze wszystkich stron stereotypami, mianem kostuchy. Znaczy to tyle, że dziewczyna jest bramą, przez którą duchy przechodzą na drugi świat, a także stwarza im szansę na pozamykanie spraw, które nie dają im spokoju po śmierci. Poza swoją nadprzyrodzoną pracą Charley prowadzi biuro detektywistyczne, jak także pomaga policji w rozwiązywaniu zagadek kryminalnych, jako konsultantka. Niestety, ten okres w życiu dziewczyny nie należy do spokojnych. Mało, że została niedawno pobita do nieprzytomności to jeszcze ma na głowie duchy trzech zamordowanych prawników, których oprawcę jest zmuszona odnaleźć, zaś na dokładkę od miesiąca nachodzi ją w snach niesamowicie seksowny mężczyzna, którego bezsprzecznie można nazwać bogiem seksu. Prawdę powiedziawszy, nie byłoby tak źle gdyby nie fakt, iż Charley planuje złapać dwie sroki za ogon postanawiając równocześnie prowadzić sprawę dla policji, a także dowiedzieć się jak najwięcej o mężczyźnie, który nachodzi ją w snach, a którego tożsamości może się wyłącznie domyślać.

Pierwszy grób po prawej to książka, która wywołała u mnie mieszane uczucia, jako że z czystym sumieniem mogę podzielić ją na dwie części – gorszy „początek” oraz lepszą „końcówkę”, gdzie granicę wyznacza mniej więcej połowa powieści. Może brzmi to strasznie, ale w rzeczywistości nie jest aż tak źle. Jakby nie patrzeć, dotarłam przecież do końca i nie zaprzeczę, iż chętnie sięgnę po kolejny tom by wiedzieć, jak dalej potoczą się losy bohaterki i jej adoratorów. Nie na darmo autorka uczyniła swoją główną bohaterką kostuchę, by następnie kazać jej współpracować z policją nad sprawami morderstw. Pod tym względem, Darynda Jones wykazała się pomysłowością, która przyciąga czytelników i zmusza do zagłębiania się w lekturze bez względu na to, czy uważamy książkę za dobrą, czy też najzwyczajniej w świecie – kiepską. Co więcej, ciekawość robi tu swoje, choć z całą pewnością czytelnik domyśla się prawdy o tajemniczym kochanku ze snów o wiele wcześniej niż dociera to do głównej bohaterki, która przez cały czas idealizuje swojego amanta czyniąc z niego bohatera o nieposzlakowanej opinii i czystym sumieniu. Jak można być tak ślepym? Poza tym, czy ona nie wzdycha przypadkiem do faceta, który straszył ją gwałtem, gdy była nastolatką? Ot, drobny szczegół, którym nie należy się przejmować, prawda?

Tak oto, za największy minus serii uważam postać Charley Davidson, która jest typem kobiety działającej mi na nerwy. Po tysiąckroć atrakcyjna, co sama lubi podkreślać, nieprzeciętnie błyskotliwa, jako że jej „genialne” pomysły należą do najlepszych, kiedy przychodzi do konfrontacji z oskarżonymi, a co więcej jej ego wydaje się tak ogromne, że z trudem może pomieścić się z nią w jednym pomieszczeniu. Nie ulega wątpliwości, że nasza kostucha miała charakteryzować się dobrym dowcipem i ciętymi ripostami, niestety nie specjalnie jej to wychodzi. Brakuje jej również profesjonalności w działaniu i rozmowie z ludźmi. Jakby nie patrzeć, nie jest już piętnastolatką rozmawiającą z rówieśnikami, ale prywatnym detektywem, a to powinno do czegoś zobowiązywać.

Nie mniej jednak, postaci takie jak Reyes Farrow, martwi prawnicy, czy też Garrett Swopes są na tyle interesujące, że wynagradzają niedociągnięcia Charley. Nie wiemy o nich zbyt wiele, a jednak budzą w czytelniku sympatię i zachęcają do lektury książki. Poza tym, mięta, jaką Garrett czuje do bohaterki nie pozostawia wątpliwości, chociaż policjant musi pokonać nie lada przeciwnika w walce o względy kostuchy. Jest to tym bardziej interesujące, że ślepa bohaterka nie ma pojęcia, iż mężczyzna jest nią wyraźnie zainteresowany, zaś jego sygnały wydają się czytelnikowi wystarczająco wymowne, jak na ludzkiego samca. Również Cookie należy do osób, o których warto wspomnieć. Jest to, bowiem osoba otwarta, przebojowa i wesoła, a w jej matczynym sercu znajdzie się wystarczająco miejsca dla córki i przyjaciółki, która wyraźnie potrzebuje matczynej opieki.

Sądzę, iż wypada wspomnieć jeszcze o jednym wyjątkowo irytującym minusie Pierwszego grobu po prawej, a mianowicie całkowitym braku realizmu w przypadku miesięcznej śpiączki. Nie jest możliwe by osoba, która przez okres trzydziestu dni spożywa posiłki podawane dożylnie, a tym samym nie porusza się w ogóle, znajdowała się w tak idealnym stanie fizycznym, jak ma to miejsce w przypadku tej powieści. Charley zachwyca się mięśniami i urodą człowieka, który ze względu na śpiączkę powinien znajdować się w stanie osłabienia i lekkiego spadku wagi. Oczywiście, nie mamy tu do czynienia ze zwyczajnym człowiekiem, ale dziwnym trafem zupełnie nikt nie zwrócił uwagi na to, w jak świetnym stanie znajduje się poszkodowany, który przecież dostał kulkę w łeb.

Obiektywna ocena Pierwszego grobu po prawej nie jest łatwa, jako że sama nie do końca rozumiem uczucia, które ostatecznie wywołała we mnie ta powieść. Z jednej strony mamy przecież do czynienia z dwiema rażącymi wadami, lecz z drugiej historia okazuje się bardzo ciekawa i zajmująca. Sądzę, iż drugi argument bardziej do mnie przemawia i z tego też powodu polecam ten tytuł. Nuda nam nie grozi, a i warto od czasu do czasu poczytać coś niezobowiązującego.