Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Yumegari. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Yumegari. Pokaż wszystkie posty

środa, 18 września 2013

Niebiańska podróż feniksa tom 1 - Feng Nong, Wang Yi




Tytuł: Niebiańska podróż feniksa
Autor: Feng Nong (scenariusz), Wang Yi (rysunki)
Wydawca: Yumegari
Ilość stron: 196
Ocena: 6/6




Możliwość powrotu do życia w nowym ciele jawi się raczej jako dar, niż przekleństwo. Cud, który pozwala człowiekowi zacząć od nowa, zapobiec spotkaniu z nieuniknionym i niewiadomym, nie zmusza raczej do zastanawiania się nad ewentualnymi problemami, jakie mogą z tego później wyniknąć. Niepewna przyszłość żyjącego człowieka wydaje się mniej przerażająca niż śmierć, która dla jednych będzie bramą ku egzystencji duchowej, zaś dla innych końcem wszystkiego. Jak się jednak okazuje, nowe życie, choć pożądane, wcale nie musi być szczęśliwe.

Ratując dziecko, Feng Ming ulega poważnemu wypadkowi. Jego życie zbliża się ku nieubłaganemu końcowi, kiedy to otrzymuje propozycję nie do odrzucenia. Dzięki mocy medium, dusza chłopaka może zostać przeniesiona do nowego ciała w innym czasie. W ten też sposób, Feng Ming budzi się jako młody, niezwykle piękny książę An He. Mogłoby się wydawać, że miał niezwykłe szczęście, niestety, w Xi Rei jego władza jest bardzo ograniczona. W rzeczywistości za sznurki pociąga chutliwy i brutalny regent, Rong Tian, który powoli rozpracowuje chłopaka. Na domiar złego, Rong niejednokrotnie wykorzystywał prawdziwego księcia i wcale nie planuje rezygnować z uciech cielesnych tylko dlatego, że An He nie jest już sobą. Wręcz przeciwnie, Feng Ming jawi się regentowi jako ktoś o wiele bardziej interesujący i pociągający. W końcu ma przed sobą to samo cudowne ciało, ale wzbogaca je cięty języczek i nieznośny charakter. Rong Tian nie jest jednak jedyną przeszkodą, jaką chłopak musi pokonać, jako że obowiązki władcy, nawet jeśli marionetkowego, również mogą sprawić wiele kłopotu.

Podróże w czasie – pożądany przez wielu dar, niezliczone możliwości, chęć zmiany przeszłości i zajrzenia w przyszłość, sposób na odpokutowanie win. „Tak!” zakrzykną jedni, „Tylko nie to!” wyjęczą drudzy. Nie ma najmniejszych wątpliwości, iż motyw ten znany jest każdemu i pojawia się niemal wszędzie. Czy więc nadal może być w nim coś oryginalnego i interesującego? Zdecydowanie! „Niebiańska podróż feniksa” łączy w sobie zarówno wątek przeniesienia duszy w czasie, jak również jej wędrówki z ciała do ciała, co pozwala na przedłużenie jej egzystencji oraz rozpoczęcie nowego życia. Są to więc motywy znajdujące się na granicy opętania oraz reinkarnacji, zważywszy na okoliczności, jakie towarzyszą podróży przez portal czasoprzestrzenny. Co więcej, odkrycie tego sekretu może kosztować bohatera życie. Nie jest to więc zwykły „skok przez płot”, ale naprawdę poważna sprawa.

Poruszone w tym tytule tematy również do zabawnych nie należą. Przede wszystkim mamy tu do czynienia z wykorzystywaniem seksualnym księcia, chociaż nie można jednoznacznie stwierdzić, czy oddawał się swojemu regentowi pod przymusem, czy może bardziej dobrowolnie, nie potrafiąc mu się sprzeciwić. Nie jest także pewne, czy książę An He rzeczywiście planował popełnić samobójstwo i co byłoby tego powodem. Wiemy jedynie, iż każdorazowa „zabawa” pozostawiała na jego ciele liczne ślady, zaś gwałtowność Ronga na pewno rozbudza wyobraźnię i zmusza do wyciągania pewnych wniosków.

Co więcej, „Niebiańskiej podróży feniksa” powagi dodaje również stylizowane na historyczne tło, w kontekście którego przedstawiony zostaje problemem marionetkowego władcy, który mimo swojego wysokiego urodzenia jest jedynie kukiełką w rękach silniejszych od siebie. W tym wypadku An He wydaje się być wyłącznie piękną oprawą, pustym naczyniem, podczas gdy regent sprawuje rzeczywistą władzę nie tylko nad krajem, ale również nad życiem księcia.

Nie mniej jednak, nie brakuje tu także odrobiny humoru, który towarzyszy molestowaniu Feng Minga. Choć regenta bez wątpienia cechuje nieustępliwość w chęć zdominowania chłopaka, to jednak siła charakteru głównego bohatera oraz jego pewność siebie, kontrastując z dziecinnym czasami zachowaniem, tworzą mieszankę, z którą Rong nie ma szans wygrać. Te drobne, pocieszne scenki bez wątpienia rozładowują napięcie i sprawiają, iż „Niebiańską podróż feniksa” czyta się z tym większym zainteresowaniem.

Wypada także napisać kilka słów na temat kreski oraz samego wydania, jako że uzupełniają się perfekcyjnie. Otóż, rysunki Wang Yi to prawdziwy miód dla oczu i z łatwością można się w nich bez reszty zakochać. Są bowiem nie tylko niezwykle piękne w swojej delikatności i dokładności, ale również cechuje je dbałość o proporcje. Mało tego, z twarzy z łatwością można wyczytać wiek postaci, zaś sposób rysowania ubrań w pełni oddaje każde niezbędne zgięcie materiału. Wydawnictwo Yumegari celebruje tę wspaniałą kreskę formatem większym od przeciętnego, stronami w kolorze oraz oprawą z obwolutą. Całość prezentuje się więc naprawdę zachęcająco i zadowoli nawet najbardziej wybrednych.

Mając na uwadze powyższe, z czystym sercem mogę zachęcić Was do zapoznania się z „Niebiańską podróżą feniksa”, jako że manhua ta zdecydowanie warta jest swojej ceny i po prostu musi znaleźć się w Waszej kolekcji, a jestem także przekonana, że wracać będziecie do niej z największą rozkoszą. Wierzcie mi, tytulik palce lizać!


Recenzja pisana dla portalu:

piątek, 26 lipca 2013

Pedagog - Karolina N. Wiechowicz




Tytuł: Pedagog
Autor: Karolina N. Wiechowicz
Wydawca: Yumegari
Ilość stron: 332
Ocena: 3+/6




Niezaprzeczalnie, człowiek jest istotą pod każdym względem złożoną, nieskończenie skomplikowaną, nieodkrytą do końca. Czy jesteśmy więc w stanie stwierdzić, kim tak naprawdę jesteśmy? Co musi się wydarzyć, byśmy odnaleźli samych siebie? Byśmy byli ze sobą szczerzy? I co tak naprawdę staramy się ukryć przed własną świadomością? „Pedagog” to powieść, która odpowiada na te pytania, sięgając do Émila Zoli i podążając drogą naturalistycznej koncepcji życia. Została więc stworzona w sposób przemyślany i z powodzeniem może służyć zarówno rozrywce, jak i nauce.

Sergiusz Rosenberg nie należy do ludzi, którym się w życiu poszczęściło. Chcąc utrzymać jakoś swoją matkę-alkoholiczkę był zmuszony zadłużyć się u brata, jego praca doktorska stoi w miejscu, zaś od nowego roku szkolnego rozpoczyna pracę pedagoga i nauczyciela filozofii w jednej ze szkół, co okazuje się kolejnym gwoździem do jego trumny, albowiem na lekcjach z jedną z klas mężczyzna jest zmuszony znosić częste uwagi i docinki Aleksa Trojanowskiego – pewnego siebie chłopaka z dobrego domu, który uważa się za pępek świata i nie pozwoli nikomu odebrać sobie niewątpliwej popularności. Pozornie niewinne słowne przepychanki okazują się jednak prowadzić do wzajemnej nienawiści, a w ostateczności do rękoczynów, które zarówno w Sergiuszu, jak i w Aleksie obudzą dotąd uśpione skłonności, o które się nie podejrzewali. Więź, jaka rodzi się między nastolatkiem, a mężczyzną nie jest normalna, ale okazuje się nieunikniona.

Prawdę powiedziawszy, „Pedagog” to książka, którą bardzo trudno mi ocenić, jako że plusy i minusy powieści równoważą się, przenikają, nie dają jasnego obrazu sytuacji. Niewątpliwie mamy do czynienia z tytułem, który nie każdemu przypadnie do gustu, nie każdego poniesie, ale innych może zachwycić. Dlaczego? Przyjrzyjmy się powieści dokładniej.
Już na samym wstępie czytelnik wystawiony jest na próbę, gdyż musi przebrnąć przez specyficzny początek, w którym poznajemy dwójkę głównych bohaterów, dowiadujemy się drobnych szczegółów z ich życia, jesteśmy świadkami ich pierwszego spotkania. W tym miejscu „Pedagog” nie porywa, ale im dalej posuwamy się w lekturze tym łatwiej przychodzi nam czytanie, tym prostszy w odbiorze staje się styl autorki. Wszystko jest na dobrej drodze. Niestety, do czasu. Karolina N. Wiechowicz postanawia urozmaicić swoją powieść postaciami kobiecymi, które odgrywają niesamowicie ważne role w życiu Aleksa, a których pojawienie się mnie osobiście zirytowało. O ile byłam w stanie znieść Pyzę, o tyle zupełnie nie trawiłam Darii, która zwyczajnie zepsuła mi całą zabawę. Nic więc dziwnego, że końcówkę powieści zaliczyłabym do grona tych męczących.

Bardzo interesujący wydaje mi się jednak fakt, iż fabuła powieści nie pędzi, nie doświadczymy tu jakiś szczególnych zwrotów akcji, a jednak „Pedagog” nie nudzi (poza samym początkiem) i stopniowo wciąga czytelnika w swój wyjątkowy świat (z wykluczeniem fragmentów dotyczących związku Aleksa z Darią). Chociaż akcja powieści osadzona jest w polskim mieście, stanowi ono zaledwie mało istotne tło dla wydarzeń, które rozgrywają się w życiu dwójki bohaterów. Jest to zdecydowanym plusem dla czytelnika, który nie przepada na naszymi polskimi realiami w powieści, a ja zdecydowanie zaliczam się do tej właśnie grupy.

Co się zaś tyczy postaci, to właśnie dzięki nim dostrzegamy wyraźny związek „Pedagoga” z naturalizmem Zoli, którego autorka bardzo ceni. Bohaterowie są zdeterminowani przez dziedziczność, co potwierdza zarówno przypadek matki Sergiusza, jak i jego samego, czy nawet Aleksa. Sadyzm, masochizm, alkoholizm – wszystko zbudowane jest na fundamencie przeszłych pokoleń. Mimo wszystko, autorka stara się rozbudować wnętrze bohaterów, nadać im głębi, pozwala nam śledzić ich niepewne kroki na nowej drodze, jaką odkrywają. Nie mniej jednak, mimo zastosowania narracji pierwszoosobowej, opisom nadal brak niezbędnego ładunku emocji, nie sposób doszukać się „tego czegoś”, które jest tak niezbędne dla całkowitego oddania się książce.

Należy jednak przyznać, iż Karolina N. Wiechowicz sięgnęła po niełatwy do przedstawienia temat BDSM, który, mimo pojawiających się od czasu do czasu rodzynków, nie jest zbyt popularny na polskim rynku. Czy autorka poradziła sobie z tematyką, jaką wybrała? Naprawdę, nie mnie to oceniać. Jednakże, na pewno zdołała niejednokrotnie pobudzić wyobraźnię czytelnika i wywołać perwersyjny uśmiech na twarzy. I to się ceni.

Podsumowując, „Pedagog” to powieść, o którą można toczyć spory. Jedni będą jej bronić, inni – nigdy jej nie zaakceptują. Ja zajmuję miejsce pośrodku, jako że książka łączy w sobie wątki, które naprawdę lubię, z tymi, których szczerze nienawidzę. Komu w takiej sytuacji powinnam polecić tę historię? Przede wszystkim fanom wielkich dramatów, miłośnikom tematyki patologicznej, tym, których ciężko zniechęcić. Odradzam jednak „Pedagoga” osobom nadwrażliwym, romantykom i tym, których nie kręci BDSM.


Recenzja pisana dla portalu Upadli.pl

wtorek, 16 lipca 2013

6000 - Nokuto Koike




Tytuł: 6000
Autor: Nokuto Koike
Wydawca: Yumegari
Ilość stron:
Ocena: -5/6




Kiedy szaleństwo przenika rzeczywistość, ambicja okazuje się prowadzić do zguby, a jedyna droga ucieczki zostaje zamknięta, demony powstają ze swojego długiego, cierpliwego snu. To wtedy człowiek zdaje sobie sprawę z tego, jak cienka jest granica między czystą głupotą, a uzasadnionym strachem. W nieprzeniknionych ciemnościach czai się zło, którego nie sposób uniknąć. Słaba ludzka istota nie ma szans w walce z czymś, czego nie rozumie, czego nie da się powstrzymać. Jedna nierozważna decyzja może zamienić ludzkie życie w horror, który będzie trwał aż do chwili, kiedy nadejdzie ostateczny koniec.

Kadokura Kengo to młody, naiwny mężczyzna, który obawiając się utraty pracy postanawia za wszelką cenę pozostać w wykupionej przez zagraniczną korporację firmie. Przejęty chęcią utrzymania się na nowym stanowisku dopiero pierwszego dnia dowiaduje się, gdzie przyjdzie mu pracować i na czym polegać będą jego obowiązki. Tak się bowiem składa, że przyjdzie mu zejść dobre 6000 metrów pod powierzchnię morza Filipińskiego, gdzie mieści się zamknięta przed trzema laty baza Cofdeece. Niestety, przełożony nie jest skłonny odpowiadać na jakiekolwiek pytania Kengo, nie wspominając już o przybliżeniu owianych tajemnicą, potwornych wydarzeniach, które doprowadziły do zamknięcia Cofdeece. Jakby tego było mało, mężczyzna jest świadkiem przykrego incydentu, kiedy to jego stary znajomy zostaje wywieziony z podmorskiej bazy z paskudnie rozciętą szyją. Wszystko to zapoczątkowuje serię niefortunnych zdarzeń, podejrzanych wypadków, krwawych incydentów i dziwnych omamów, które każdego mogłyby doprowadzić do szaleństwa.

Manga „6000” to pierwszy tom czteroczęściowego horroru autorstwa Nokuto Koike, który prezentuje swoim czytelnikom Wydawnictwo Yumegari. Jak przystało na początek serii, czytelnik nie zostanie uraczony pikantnymi szczegółami dotyczącymi fabuły, nie pozna prawdziwej przyczyny wydarzeń mających miejsce w podmorskiej bazie, jak również nie odkryje tajemnic wiążących się z wypadkiem sprzed lat. W głównej mierze nasza wiedza powiązana jest nierozerwalnie z niewiedzą Kengo oraz kilkorga innych bohaterów, którzy odgrywają w „6000” istotne role. Podobnie jak oni, nie możemy być pewni tego, czego doświadczamy, jesteśmy zagubieni pośród domysłów, usłyszanych plotek, wizji, których prawdziwości nie sposób potwierdzić.

Pierwszy tom mangi jest więc nacechowany sporą dawką niepewności oraz nasuwających się w trakcie czytania pytań. Czy to, czego doświadczają bohaterowie, jest prawdziwe, czy może okaże się szaleństwem wywołanym zejściem pod powierzchnię wody, brakiem tlenu, wewnętrznym strachem? Albowiem nie sposób jednoznacznie określić, co jest ostatecznym powodem wizji, jakie nawiedzają bohaterów. Każde z nich ma pewne podstawy by rozum płatał figle, jako że są obciążeni psychicznie czy to śmiercią bliskiej osoby, czy też wypadkiem znajomego; każde z nich jest zestresowane nieoczekiwanymi zbiegami okoliczności, które sprzysięgły się przeciwko nim, nieprzyjemną atmosferą w pracy, denerwującym szefostwem. Skąd więc pewność, że to, czego doświadczają, nie świadczy o ich szaleństwie? Czy ktokolwiek może zapewnić czytelnika, iż bohaterowie nie zaczynają szaleć jedno po drugim, jak wiele innych osób przed nimi? Pod tym względem „6000” na pewno trzyma w napięciu i rozwija zainteresowanie czytelnika ciągiem dalszym.

Co się zaś tyczy kreski, trzeba się do niej przyzwyczaić. Z jednej strony widzimy przyjemne dla oka postaci, z drugiej zaś ujęcia z nieproporcjonalnymi głowami, czy też dziwnym wyrazem twarzy, który dodatkowo wywołuje dreszcze. Pod względem kolorystyki, w mandze królują szarości i czerń, które zostały wykorzystane w naprawdę dobrym stylu. Każdy z nas zna to niepokojące uczucie, kiedy wpatrując się w mrok niemal oczekujemy, iż nagle coś się z niego wyłoni, ktoś nas zaatakuje, coś nieoczekiwanego zaraz się wydarzy. Także patrząc na czarne kadry tej mangi, będziemy mieć wrażenie, że coś czai się poza zasięgiem naszego wzroku, czeka by się pojawić, a przecież dobrze wiemy, że raz stworzony obraz nie zmieni się na naszych oczach.

Podsumowując, pierwszy tom mangi „6000” to całkiem niezły początek emocjonującego horroru, w którym drogi ucieczki zostają ograniczone do minimum. Bohaterowie tkwią pośród labiryntu korytarzy podmorskiej bazy, nie ufają sobie nawzajem, czują na karku ciężki oddech przeszłości, zaś zewsząd otacza ich nieprzenikniona, czarna głębina. Co tak naprawdę ukrywa szefostwo? Co wydarzyło się przed trzema laty? Czytelnik na pewno będzie chciał poznać odpowiedzi na nasuwające się pytania i nie spocznie, póki nie dotrze do ostatniego tomu.


Recenzja pisana na potrzeby portalu Upadli.pl